Er að lesa svo skemmtilega bók, Karitas án titils. Þar er eftirfarandi haft eftir danskri móðir Piu eftir að fréttist að dótturina langaði að ferðast um Ísland, árið 1923: "Hún hafði brostið í grát þegar dóttirin skýrði henni frá þeirri ákvörðun sinni að kanna óbyggðirnar í þessu harðneskjulega landi þar sem ránfuglar svifu yfir spúandi eldfjöllum, það væri ókvenlegt og slæmt til afspurnar, enginn vildi konu sem hefði flengst um fjöll og firnindi í karlmannsbrókum, ..." (Kristín Marja Baldursdóttir, 2004).
Eins gott að maður dró ekki andann á þessum tímum!
5 comments:
Ég er einmitt líka að lesa þessa bók og hef mmjög gaman að. Ég er nýkomin framhjá þessum kafla ;)
og þetta var ég hún Fríða sem skildi eftir skilaðboðin á undan.
Hæ Fríða :)
Já þetta er virkilega góð saga, maður hefur samviskubit hvað maður hefur það gott í dag. Skítt með hrun krónunnar, svei mér þá!
Ertu enn á fjöllum?
Já já er þar ennþá og verð í einhverja mánuði í viðbót. Þar er allt á kafi í snjó ennþá ekki eins og í bænum þar sem það hverlar alveg að manni að það sé kannski að koma vor. (er sko í helgarfríi)
Það er spurning hvort jarðfræðingurinn hefði ekki átt að feta í fótspor forfeðra sinna, hann á það kannski eftir, hver veit!
Taskan vó samt bara 20 kg+ og allt ódrukkið enn, ekki segja neinum.
Post a Comment